Naber?

Doğru yere mi bastım bunu yazmak için bilmiyorum. Blog yazmaya karşıyım. Nedenleri de süper; ama yazmayacağım. Huzurlu hissettiğim şu günlerde, hazır bu işlere girişmişken en zor olan kısmını da yapayım bari diye düşündüm. Bir süredir günlük tutuyorum ve endişelerimi, sinirlenmelerimi yeniden okuyunca yarıldım. Neden hepimiz kendimizle ilgili ne düşünüldüğünü bu kadar önemsiyoruz? Neden bazı şeyleri sadece anlatabilmek/gösterebilmek için yapıyor gibi bazı insanlar? ''Çok mutluyum ve bence hepiniz bunu görmelisiniz'' davranış bozukluğuna nerden yakalandık? Ben başta olmak üzere neden hepimiz birbirimizi şak diye yargılıyoruz?

'Asla' kelimesini azaltmaya çalışıyorum artık. Çünkü insanların kendilerini benim onları gördüğümden ne kadar da değişik gördüklerini farkedince, ben de kendimden korkar oldum. Muhtemelen de korkmakta haklıyım ama bunu bana ancak bir başkası söyleyebilir.

Bazen içimden bir canavar çıkıyor ve birisi bana ne kadar X bir insan olduğundan söz ederken ''hadi lan ordan'' diyorum ve nedenlerimi de öküzce açıklıyorum :/ . Çünkü tepkimi vermezsem, yavaş yavaş karşımdaki insandan nefret etmeye başlıyorum. Yani ya sizden nefret ederim ya da depresyona sokarım gibi bir durum oluşuyor. Bu da acaip baya, herhalde benden kendileriyle ilgili en boktan şeyleri duyanlar, benim en sevdiğim ve beni en çok seven insanlar.

Çok yavaş da olsa bir olayın size çok aşağılayıcı, bana ise onur verici gelebileceğini; sizin gurur duyduğunuz şeyinse benim için baya üzülünecek şeyler olabileceğini anlamaya başladım. O yüzden keşke hepimiz artık biraz sussak.

''Yeah, well, you know, that's just, like, your opinion, man.''
- The Dude